Ik heb me de laatste tijd verdiept in het leven van Aileen Wuornos. In deze blog ga ik haar leven in grote lijnen vertellen en hoe ik tegen haar (leven) aankijk. Er zijn veel documantaires over haar te vinden en er is een speelfilm gemaakt: Monster, met onder andere Charlize Theron en Christina Ricci. Zelf ben ik bezig met een nummer over haar te schrijven onder mijn artiesten naam O-Bat.

Aileen werd geboren op 29 februari 1956 in Rochester Michigan. Haar moeder was Diane Wuornos. Diane trouwde op 14 jarige leeftijd met Leo Pitman, die toen 18 was. Aileen heeft haar vader nooit gekend, hij verliet hun woonhuis voor haar geboorte, De vader werd in 1967 veroordeeld voor het kidnappen en verkrachten van een 7 jaar oud meisje. In 1969 hing hij zichzelf op in zijn cel. Vervolgens verliet Diane haar kinderen. Ze kwamen terecht bij Diane haar ouders, die zware alcoholisten waren. Op 11 jarige leeftijd begon Aileen met het gebruiken van drugs en het verkopen van haar lichaam. Een gerucht is dat ze ook misbruikt is door haar broer Keith. Ze werd dagelijks geslagen door haar grootvader met een riem. Hij misbruikte haar ook seksueel. Aileen’s broer en zus dwongen haar haar lichaam te verkopen voor bijvoorbeeld sigaretten. Aileen kreeg een baby toen ze 13 jaar oud was na een verkrachting door een van haar grootvader’s vrienden, die “Chief” werd genoemd. Kinderen uit haar klas scholden haar vervolgens uit voor bijvoorbeeld “Sleaze Bag” etc. en maakten haar het leven zo zuur dat ze uiteindelijk besloot te stoppen met school.

Aileen is uit het huis gegooid door haar grootvader toen ze 14 was. Hij gaf haar de schuld van het overlijden van haar grootmoeder. Maar de echte reden van haar overlijden was levercirrose. Ze zwierf vervolgens door de Verenigde Staten zonder vaste woon of verblijfsplaats. Aileen sliep onder bruggen en in lege panden. Ze is een paar keer gearresteerd voor overtredingen, zoals diefstal en vervalsingen. Tussen haar 14de en 22ste levensjaar probeerde ze 6 keer zelfmoord te plegen en werd ze 30 keer verkracht.
Tyria Moore was 4 jaar lang de partner van Aileen. Ze ontmoeten elkaar in 1986. Aileen was toen 30 jaar oud. Tyria werkte als huishoudelijke hulp en verdiende weinig geld. Ze spoorde Aileen aan meer te werken als sekswerker. Omdat Aileen meerdere keren een vuurwapen tegen haar hoofd gezet had gekregen werd ze bang vermoord te worden tijdens haar werk en kocht ze op aanraden van een vriendin zelf ook een vuurwapen. In diezelfde periode kwam ze de 51 jaar oude Richard Mallery tegen toen ze aan het liften was. Volgens verklaringen van Aileen was Richard zeer agressief, verkrachte hij haar en sloeg hij haar. Ze was zo bang vermoord te worden dat ze haar wapen snel pakte toen ze de kans kreeg en schoot hem 2 keer. Ze zei daarna tegen zichzelf “If anybody ever comes up to me again and ever tries to rape me like that, he will definitely wish he had not met this prostitute.”

Daarna doodde ze nog 6 mannen in een periode van een half jaar.

Op 13 december 1989 werd het lijk gevonden van Richard Mallery. En er werden meer lijken gevonden. Uiteindelijk werd Aileen opgepakt. Tyria was toen al bij haar weg. Ze had een compositietekening gezien op de televisie van haar en Aileen en dat was de reden voor haar Aileen te verlaten. Tyria zorgde ervoor dat Aileen alle schuld op zich zou nemen door haar te bellen en te klagen dat de politie achter haar aanzat en te vertellen dat ze bang was. Ze wist dat Aileen veel om haar gaf en ze speelde daarop in. Ze liet het telefoongesprek opnemen door de politie zodat het gebruikt kon worden in de rechtszaak tegen Aileen. Aileen wist niks van het opnemen van het gesprek. Ze zei later in een interview dat ze ze alle schuld op zich nam om Tyria te beschermen van rechtsvervolging. Tijdens de rechtszaak vermeed Tyria alle (oog)contact met Aileen. Op 27 januari 1992 werd Aileen veroordeeld en kreeg ze de doodstraf opgelegd voor de moord op Richard Mallery. Tijdens de rechtszaak werd er met geen woord gesproken over een eerdere veroordeling van Richard voor seksueel geweld. Iets wat de verklaring van Aileen zou ondersteunen over het gewelddadige gedrag van Richard en wat zou kunnen bijdragen aan het beeld van zelfverdediging.

Maar later bleek dat Richard Mallory inderdaad eerder was veroordeeld voor aanranding met de bedoeling te verkrachten en dat hij ook 10 jaar opgenomen was geweest in een instituut voor seksueel afwijkend gedrag. Een behandelend arts zei zelfs na jaren behandeling van Mallory onder meer dat hij is nog steeds een extreem verward en explosief persoon was die in serieuze problemen zou gaan komen, waarschijnlijk door zijn seksuele aard.

Deze informatie werd na afloop van de rechtszaak binnen een dag makkelijk gevonden door een journalist en bleek ook net zo makkelijk toegankelijk te zijn geweest voor de staatsadvocaat John Tanner, maar die deed daar blijkbaar niks mee. Sterker nog: Tanner beweerde met klem tijdens de rechtszaak dat er geen enkel bewijs was dat Richard Mallery ooit een vrouw slecht behandeld zou hebben.

Dezelfde Tanner was naast staatsadvocaat ook in de race om hoofdofficier van justitie te worden. Een van zijn belangrijkste speerpunten was de strijd tegen porno en obsceniteit. Aileen stond voor alles wat hij verafschuwde en haar veroordeeld te krijgen zag hij als kans om de verkiezingen te winnen. Daarbij zorgde hij ervoor dat de vrouwelijke rechter die op de zaak was gezet werd vervangen door een rechter met wie hij al jaren bevriend was. Zeer waarschijnlijk omdat hij bang was dat die rechter Aileen een eerlijk proces zou bezorgen. Maar op papier zoganaamd omdat de vrouwelijke rechter onbevoegd zou zijn. De nieuwe rechter liet ook bewijs toe van andere moorden die gepleegd zouden zijn door Aileen, maar waar ze in deze zaak niet voor terecht stond en waar ze ook niet voor was veroordeeld.

Ook waren er al voor de rechtszaak plannen voor een film. Daarbij hadden 3 agenten contact met een filmproducent over details uit de zaak die nog gevoerd moest worden. Zogenaamd zonder dat dat om geld zou gaan. De agenten werden ontslagen, maar niet veroordeeld.

Na haar veroordeling had Aileen geen zin meer in de vervolg zaken over alle andere moorden. Ze wou niet meer leven en bekende bij iedere rechtszaak meteen schuld. Ze zag het nut van die rechtszaken niet in, ze was immers al ter dood veroordeeld. Ook gaf ze aan dat het leven in de gevangenis verschrikkelijk was. Een andere reden voor de schuld bekentenissen was dat dat haar werd aangeraden door een zwaar gelovige vrouw (Arlene Pralle) die zich opwierp als nieuwe moeder van Aileen en haar zelfs adopteerde.

Ze heeft toen verklaard dat ze alle moorden pleegde vanwege het zijn van een serie moordenaar en dat ze dat alleen deed voor geld. In mijn stellige overtuiging was dat geen oprechte verklaring maar een poging om snel ter dood gebracht te worden, omdat ze geen zin meer had in haar leven.

Ze zat uiteindelijk 10 jaar in Death Row zonder veel contact met de buitenwereld (want dat mag niet daar). In die periode ging het mentaal steeds slechter met haar en vertoonde ze symptomen van paranoia.

Ze werd uiteindelijk ter dood gebracht op 9 oktober 2002 om 10 voor 10 in de ochtend. Ze was toen 46 jaar oud.

In een TV uitzending van Geraldo uit 1993 is Evelina Giobbe van de organisatie Whisper aan het woord. Deze organisatie wordt beschreven als een organisatie die zich inzet om het publiek voor te lichten over prostitutie als een systeem van uitbuiting en misbruik.

Ze zegt: Vrouwen in de prostitutie worden door klanten vaak seksueel mishandeld, verkracht, geslagen en beroofd. Uit een onderzoek dat wij hier in Minnesota onder twintig vrouwen hebben uitgevoerd – en dat overeenkomt met andere onderzoeken elders in het land – bleek dat driekwart melding maakte van mishandeling. Meer dan de helft was door een klant verkracht. Bijna 80% was door klanten geslagen. Driekwart van hen was door klanten beroofd. Ik denk dus dat waar Lee (Aileen) over spreekt geen uitzondering is, ook al is het grote publiek zich niet bewust van de omvang van het misbruik.
En ze legt daarbij uit dat de 7 mannen die Aileen aan zouden hebben gevallen binnen een half jaar heel goed zou kunnen kloppen met de landelijke statistieken. En dat daders vaak mannen met gezinnen zijn en een baan. De dad next door.

Er is heel veel geschreven over Aileen en vaak gaat het over of ze wel of geen serie moordenaar zou zijn. Ik denk alleen niet dat het daarom zou moeten gaan. Ja, ze doodde 7 mannen in een half jaar tijd, in die zin is dat een serie moorden. Maar zeker de eerste man die ze doodde was een veroordeeld sex offender. Iemand waar zijn behandelaars voor hadden gewaarschuwd. De term zelfverdediging past prima bij de gebeurtenissen die Aileen omschreef. En het is zeker niet uit te sluiten dat de andere mannen ook probeerden haar te verkrachten of aan te vallen. Maar het heeft niet zoveel zin daarover te speculeren, want we zullen het nooit zeker weten.

En het ging in alle publicaties ook veel te weinig over al het misbruik wat mannen Aileen aandeden en hoe we daar als samenleving een einde aan zouden kunnen proberen te maken.

Aileen liet niet meer over zich heen lopen. En geef haar eens ongelijk na jaren van trauma op trauma. Vanaf haar geboorte is ze verkracht geslagen en misbruikt door mannen. Er knapte iets bij haar en ze greep naar haar wapen om eindelijk een eind te maken aan jaren van (seksueel) misbruik en vernedering. Ze paste daarmee niet langer in het plaatje van de vrouw die onze samenleving heeft over het algemeen. Ze nam het heft in eigen handen. Ze kon ook niet anders. En natuurlijk vind in een ideale wereld geen moord plaats, maar in een ideale wereld was Aileen beschermd opgevoed en had ze de hulp gekregen ze die nodig had.

Natuurlijk is het goed dat het moorden stopte want moorden lost uiteindelijk niks op, maar ik heb absoluut begrip voor haar handelen. En ik vind dat de moord dus inderdaad een terechte vorm van zelfverdediging was. Maar bovenal had ik haar een veilig en gelukkig leven gegund.

Ik maak een nummer over haar op dit moment en ik ben zeker niet de enige want er zijn al veel nummers over haar gemaakt maar er komt er dus nog een bij.

Obed
11-09-2026